Bisokotuwa
Sri Lanka, met een geschreven geschiedenis van meer dan 1500 jaar, is al vanaf ongeveer dezelfde tijd bezig met bodem- en hydraulische techniek. Rijst en graan zijn het belangrijkste dieet van de eilandbewoners, en hun gemeenschap bestaat uit rijstboeren die regenwater moesten opslaan om het droge gebied te bewerken. Het opslaan van dit overtollige regenwater vereiste het bouwen van aarden dijken over de valleien. Deze expertise leidde tot een samenleving die bodemtechniek beoefende, wat resulteerde in een unieke hydraulische beschaving. De groei van deze hydraulische beschaving breidde zich uit met verbeterde kennis en ontwikkelde nieuwe technieken met staatssteun. In bredere zin werd het beheer van water een cultuur.
Oorspronkelijk was het een techniek om de waterstand te behouden door water op de grond op te slaan met aarden dijken die over de valleien werden gebouwd. Het op deze manier opgeslagen water werd door de grond heen geabsorbeerd, waardoor het grondwater werd aangevuld. Dit water werd opnieuw opgepompt en als irrigatiewater op de grond aangebracht, en de cyclus zou doorgaan. Deze eenvoudige watercyclus werd verbeterd met verbeterde kennis van bodemtechniek door grote hoeveelheden water op te slaan achter sterke aarden dijken die grote meren of tanks creëerden. Deze grote tanks waren in staat om grote stukken land te irrigeren en op commerciële schaal rijst te produceren, wat de staatskas versterkte.
Het bouwen van zulke grote en diepe meren bracht nieuwe uitdagingen met zich mee in het veilig en niet-destructief omgaan met water. Het grootste probleem was om het opgeslagen water met gecontroleerde snelheden in aarden kanalen vrij te geven, terwijl de enorme potentiële energie die in het water was opgeslagen, werd gedissipeerd. Het was vereist dat de aarden werken die dit water vasthielden, beschermd werden. Een doorgebroken dijk zou de hele gemeenschap die ernaast leefde, kunnen verwoesten. De eerste techniek die werd gebruikt, was een apparaat genaamd de “Keta Sorowwa”, tegenwoordig bekend als een VT-sluis of een verticale toren-sluizen. [Sorowwa – Sinhala term voor sluis] Het moderne “Morning Glory” overloophuis is een voortzetting van de Keta Sorowwa. Een type structuur die wordt toegepast wanneer de natuurlijke bodemomstandigheden niet geschikt zijn voor het afvoeren van overtollig water in reservoirs. Het Bomburu-Ella reservoir in Nuwara Eliya, Sri Lanka, op de weg naar Horton Plains, is voorzien van een Morning Glory overloophuis. Het is zo genoemd omdat de structuur de vorm van de Morning Glory bloem nabootst.
De Keta Sorowwa is een apparaat gevormd door verschillende trechtervormige schachtunits van gebakken klei die op elkaar gestapeld zijn om het wateroppervlak te bereiken. Deze stapel is verbonden met een gebakken klei conduit die aan de onderkant van de dijk is geplaatst en naar het kanaal leidt dat het water naar de rijstvelden distribueert. Het idee is dat de waterdruk aan de bovenkant van het oppervlak lager is en de opgeslagen energie beheersbaar is. Het oppervlaktewater van het reservoir werd via de toren van schachten in het kanaal overgebracht door de klei conduit. Zodra het waterniveau van het reservoir het niveau van de bovenste schachtbereik had bereikt, stopte de afvoer, en de bovenste schacht werd handmatig verwijderd, waardoor de afvoer van water opnieuw werd geactiveerd naar de
